Cukrzyca insulinoniezależna

Dlaczego rozwija się cukrzyca?

Cukrzyca insulinozależna rozwija się w wyniku aktywacji procesu autoimmunologicznego, który hamuje komórki beta wytwarzające insulinę. Przyczyny tej reakcji organizmu nie zostały jeszcze wyjaśnione.

Podstawowe czynniki rozwoju cukrzycy:

  • predyspozycje genetyczne;
  • choroba trzustki;
  • zaburzenie metaboliczne i otyłość;
  • zatrucie ciała;
  • choroby wirusowe.

Dzisiejsze predyspozycje genetyczne są czynnikiem kontrowersyjnym. Rzeczywiście, geny wywołujące rozwój patologii są dziedziczone, ale nie oznacza to absolutnego prawdopodobieństwa rozwoju choroby.

Jeśli dwoje rodziców zdiagnozowano cukrzycę insulinozależną, prawdopodobieństwo rozwoju patologii u dziecka nie przekracza 17-20%. Jeśli tylko jeden rodzic jest chory, prawdopodobieństwo to zmniejsza się do 4-5%.

Istnieją cukrzyce typu 1 i 2, a drugi rodzaj choroby jest również zależny od insuliny.

Charakterystyczna różnica między tymi dwiema formami jest przyczyną rozwoju patologii. Forma typu 1 zależna od insuliny rozwija się w wyniku zahamowania komórek wytwarzających insulinę, w wyniku czego produkcja hormonu jest zmniejszona o 95%, a substancja wytwarzana przez organizm nie wystarcza do normalizacji poziomu cukru.

Cukrzyca typu 2 jest nabytą postacią choroby, która rozwija się na tle zaburzeń metabolizmu węglowodanów i otyłości. Choroba charakteryzuje się odpornością komórek na insulinę i glukozę; w rezultacie glukoza nie jest konsumowana i gromadzi się w organizmie.

Etiologia i patogeneza

Niedobór insuliny w organizmie rozwija się w wyniku niewystarczającego wydzielania komórek β wysp trzustkowych Langerhansa.

Z powodu niedoboru insuliny tkanki insulinozależne (wątroba, tłuszcz i mięśnie) tracą zdolność do wykorzystywania glukozy we krwi, w wyniku czego wzrasta poziom glukozy we krwi (hiperglikemia) – kardynalny objaw diagnostyczny cukrzycy.

Z powodu niedoboru insuliny rozpad tłuszczu jest stymulowany w tkance tłuszczowej, co prowadzi do wzrostu ich poziomu we krwi, a rozpad białka w tkance mięśniowej jest stymulowany, co prowadzi do zwiększonego spożycia aminokwasów we krwi.

Substraty katabolizmu tłuszczów i białek są przekształcane przez wątrobę w ciała ketonowe, które są wykorzystywane przez niezależne od insuliny tkanki (głównie mózg) w celu utrzymania równowagi energetycznej na tle niedoboru insuliny.

Glukozuria jest adaptacyjnym mechanizmem usuwania wysokiego poziomu glukozy z krwi, gdy poziom glukozy przekracza wartość progową dla nerek (około 10 mmol / l). Glukoza jest substancją czynną osmologicznie, a wzrost jej stężenia w moczu stymuluje zwiększone wydalanie wody (wielomocz), co może ostatecznie doprowadzić do odwodnienia, jeśli utrata wody nie zostanie skompensowana przez odpowiednie zwiększenie spożycia płynów (polidypsja).

Wraz ze zwiększoną utratą wody w moczu tracone są również sole mineralne – powstaje niedobór kationów sodu, potasu, wapnia i magnezu, aniony chloru, fosforanu i wodorowęglanu [3].

Istnieje 6 etapów rozwoju cukrzycy typu 1. 1) Genetyczne predyspozycje do T1DM związane z systemem HLA.

2) Hipotetyczny początkowy moment obrotowy. Uszkodzenie komórek β przez różne czynniki cukrzycowe i wywołanie procesów odpornościowych.

U pacjentów powyższe przeciwciała są już określone w małym miano, ale wydzielanie insuliny jeszcze nie cierpi. 3) Aktywne autoimmunologiczne zapalenie insuliny.

Miano przeciwciał jest wysokie, zmniejsza się liczba komórek β, maleje wydzielanie insuliny. 4) Zmniejszone wydzielanie stymulowane glukozą I.

W sytuacjach stresowych pacjent może wykryć przejściowe NTG (upośledzona tolerancja glukozy) i NGPN (upośledzone stężenie glukozy na czczo). 5) Objaw kliniczny cukrzycy, w tym z możliwym epizodem „miesiąca miodowego”.

Wydzielanie insuliny jest znacznie zmniejszone, ponieważ umarło ponad 90% komórek β. 6) Całkowite zniszczenie komórek β, całkowite zaprzestanie wydzielania insuliny.

Mechanizm patogenetyczny rozwoju cukrzycy typu 1 polega na niedostatecznym wytwarzaniu insuliny przez komórki dokrewne trzustki (komórki β trzustki), spowodowanym ich zniszczeniem pod wpływem pewnych czynników patogennych (infekcja wirusowa, stres, choroby autoimmunologiczne itp.).

Glukozuria jest adaptacyjnym mechanizmem usuwania wysokiego poziomu glukozy z krwi, gdy poziom glukozy przekracza wartość progową dla nerek (około 10 mmol / l). Glukoza jest substancją czynną osmologicznie, a wzrost jej stężenia w moczu stymuluje zwiększone wydalanie wody (wielomocz), co może ostatecznie doprowadzić do odwodnienia organizmu, jeśli utrata wody nie zostanie skompensowana przez odpowiednie zwiększenie spożycia płynów (polidypsja).

Wraz ze zwiększoną utratą wody w moczu tracone są również sole mineralne – rozwija się niedobór kationowego sodu, potasu, wapnia i magnezu, anionu chloru, fosforanu i wodorowęglanu [3].

Insumed -   Normalny poziom cukru we krwi u dziecka

Przyczyny choroby

Pomimo ogromnej liczby badań lekarze i naukowcy nie są w stanie udzielić dokładnej odpowiedzi na pytanie dotyczące przyczyny cukrzycy.

To, co dokładnie wystawia układ odpornościowy na działanie przeciwko samemu ciału, pozostaje tajemnicą.

Jednak badania i eksperymenty nie poszły na marne.

Trudno wskazać konkretne przyczyny tego typu cukrzycy. Można jednak wyróżnić czynniki predysponujące, na przykład dziedziczne predyspozycje.

Szczególną uwagę należy zwrócić na infekcję wirusową (przeniesione wirusowe zapalenie wątroby, różyczka i inne). Cukrzyca insulinozależna może rozwijać się pod wpływem toksycznych składników, na przykład pestycydów, nitrozoamin, a nawet nazw leczniczych.

Ponadto zwracaj uwagę na reakcje autoimmunologiczne – rozlany toksyczny wola, tyreotoksykozę i inne.

Podstawą rozwoju choroby jest śmierć około 90% komórek B trzustki odpowiedzialnych za produkcję insuliny. Powoduje to jego niedobór, wzrasta stężenie cukru we krwi, a insulina jest niedostępna dla komórek.

Cukrzyca typu 1 występuje częściej u dzieci i młodzieży, a cukrzyca typu 2 zależna od insuliny u osób starszych i w średnim wieku. Przyczyny zaburzeń hormonalnych w ciele nie zostały jeszcze określone. Ale powstają czynniki, które powodują rozwój obrazu klinicznego patologii:

  • odziedziczona podatność na chorobę – cukrzyca dziecięca;
  • przenoszenie chorób spowodowanych przez wirusa:
    • zapalenie wątroby;
    • świnka;
    • różyczka.
  • narażenie na substancje toksyczne:
  • naruszenie sił ochronnych w ciele;
  • otyłość jest niezależną od insuliny cukrzycą typu 2.

Pomimo imponującej liczby badań współczesni lekarze i naukowcy nie potrafią poprawnie odpowiedzieć na pytanie: dlaczego pojawia się cukrzyca typu XNUMX?

To, co sprawia, że ​​układ odpornościowy działa przeciwko sobie, pozostaje tajemnicą. Jednak wcześniejsze badania nie poszły na marne.

Korzystając z dużej liczby eksperymentów, eksperci mogli dowiedzieć się, że istnieją pewne czynniki, które mogą zwiększyć prawdopodobieństwo cukrzycy zależnej od insuliny i insuliny niezależnej od insuliny.

Obraz kliniczny

Choroba charakteryzuje się naruszeniem wszystkich procesów metabolicznych w ciele. W tym przypadku cierpią przede wszystkim metabolizm białek i węglowodanów, odporność i metabolizm wody. Z reguły ta forma patologii rozwija się w młodym wieku. Następujące objawy są typowe dla cukrzycy:

  • zwiększone zużycie wody z powodu stale rosnącego pragnienia;
  • zmęczenie;
  • szybka utrata masy ciała, której towarzyszy wzrost apetytu;
  • objawy zatrucia;
  • podrażnienia i wysypki skórne;
  • zwiększona częstotliwość oddawania moczu;
  • zaburzenia nerwowe – drażliwość, bezsenność, apatia.

Choroba atakuje wszystkie układy organizmu. Często występuje obniżenie ostrości wzroku. Pacjenci skarżą się na skurcze i drętwienie kończyn dolnych. Cukrzyca charakteryzuje się pogorszeniem odporności i wzrostem częstości chorób zakaźnych.

Charakterystycznym objawem jest zapach acetonu w wydychanym powietrzu, który charakteryzuje rozwój kwasicy ketonowej.

Choroba insulinozależna jest obarczona poważnymi powikłaniami. Jeśli nie podejmiesz niezbędnych działań natychmiast po wykryciu pierwszych objawów, ryzyko śpiączki cukrzycowej jest wysokie.

Klasyfikacja

  1. Według ciężkości:
    1. łagodny kurs
    2. umiarkowane nasilenie
    3. trudny kurs
  2. Zgodnie ze stopniem kompensacji metabolizmu węglowodanów:
    1. faza kompensacyjna
    2. faza subkompensacji
    3. faza dekompensacyjna
  3. Według powikłań:
    1. Mikro i makroangiopatia cukrzycowa
    2. Polineuropatia cukrzycowa
    3. Artropatia cukrzycowa
    4. Oftalmopatia cukrzycowa, retinopatia
    5. Nefropatia cukrzycowa
    6. Encefalopatia cukrzycowa

Cukrzyca (DM) jest chorobą pochodzenia autoimmunologicznego, która charakteryzuje się całkowitym lub częściowym zaprzestaniem produkcji hormonu obniżającego poziom cukru zwanego insuliną. Taki patogenny proces prowadzi do akumulacji glukozy we krwi, która jest uważana za „materiał energetyczny” dla struktur komórkowych i tkankowych.

Z kolei tkankom i komórkom brakuje niezbędnej energii i zaczynają rozkładać tłuszcze i białka.

Insulina jest jedynym hormonem w naszym ciele, który jest w stanie regulować poziom cukru we krwi. Jest wytwarzany przez komórki beta, które znajdują się na wysepkach Langerhansa trzustki.

Jednak w ludzkim ciele istnieje duża liczba innych hormonów, które zwiększają stężenie glukozy. To na przykład adrenalina i noradrenalina, hormony „sterujące”, glukokortykoidy i inne.

Na rozwój cukrzycy ma wpływ wiele czynników, które zostaną omówione poniżej. Uważa się, że obecny styl życia ma duży wpływ na tę patologię, ponieważ współcześni ludzie są częściej otyli i nie uprawiają sportu.

Najczęstsze rodzaje chorób to:

  • cukrzyca typu 1 cukrzyca insulinozależna (IDDM);
  • cukrzyca typu 2 (NIDDM);
  • cukrzyca ciążowa.

Cukrzyca typu 1 Cukrzyca insulinozależna (IDDM) jest patologią, w której produkcja insuliny całkowicie ustaje. Wielu naukowców i lekarzy uważa, że ​​głównym powodem rozwoju IDDM typu 1 jest dziedziczność.

Ta choroba wymaga stałego monitorowania i cierpliwości, ponieważ obecnie nie ma leków, które mogłyby całkowicie wyleczyć pacjenta. Zastrzyki z insuliny są integralną częścią leczenia cukrzycy insulinozależnej.

Insumed -   Etiologia, patogeneza i prezentacja kliniczna cukrzycy

Cukrzyca insulinoniezależna typu 2 (NIDDM) charakteryzuje się zaburzonym postrzeganiem komórek docelowych przez hormon obniżający poziom cukru. W przeciwieństwie do pierwszego typu, trzustka nadal wytwarza insulinę, ale komórki zaczynają na nią reagować niepoprawnie.

Ten typ choroby z reguły dotyka osoby powyżej 40-45 lat. Wczesna diagnoza, terapia dietetyczna i aktywność fizyczna pomagają uniknąć leczenia farmakologicznego i insulinoterapii.

Cukrzyca ciążowa rozwija się podczas ciąży. W ciele przyszłej matki występują zmiany hormonalne, w wyniku których mogą wzrosnąć wskaźniki glukozy.

Przy odpowiednim podejściu do terapii choroba znika po porodzie.

Jak wspomniano wcześniej, cukrzyca insulinozależna jest uważana za pierwszy rodzaj choroby.

Przyczyny choroby

B. Wzmocnienie
procesy rozpadu białka.

V.
Zwiększony resztkowy azot
(z powodu amoniaku, kwasu moczowego).

D. Rozwój
procesy hamowania układu nerwowego.

A. Naruszenia
procesy syntezy białek.

B. Naruszenie
transport hormonów.

D. Pozytywne
bilans azotowy.

Znaki charakterystyczne

Jak rozpoznać hiperglikemię?

Gwałtowny wzrost stężenia glukozy jest konsekwencją rozwoju „słodkiej choroby”. Cukrzyca insulinozależna nie może być odczuwana przez długi czas, powoli niszcząc ściany naczyń i zakończenia nerwowe prawie wszystkich narządów ludzkiego ciała.

Jednak w przypadku cukrzycy insulinozależnej istnieje wiele objawów. Osoba, która zwraca uwagę na swoje zdrowie, będzie w stanie rozpoznać sygnały ciała wskazujące na hiperglikemię.

Jakie są objawy cukrzycy insulinozależnej? Wśród dwóch głównych emitują wielomocz (szybkie oddawanie moczu), a także ciągłe pragnienie. Są one związane z pracą nerek, które filtrują naszą krew, uwalniając ciało ze szkodliwych substancji.

Nadmiar cukru jest również toksyną, dlatego jest wydalany z moczem. Zwiększone obciążenie nerek powoduje, że sparowany narząd pobiera brakujący płyn z tkanki mięśniowej, powodując takie objawy cukrzycy insulinozależnej.

Objawy

Pragnienie może być wyraźne lub ledwo wyczuwalne. To samo dotyczy szybkiego oddawania moczu. Niestety cukrzyca typu 2 jest często wykrywana przypadkowo. Jednak w przypadku takiej choroby wczesna diagnoza jest niezwykle ważna. Aby to zrobić, musisz regularnie wykonywać badanie krwi na poziom cukru.

Z wyraźnym pragnieniem pacjent może pić do 3-5 litrów dziennie. Częste nocne chodzenie do toalety.

Powyższe ciężkie objawy u 20-30% pacjentów są pierwszymi oczywistymi objawami cukrzycy. Dlatego niezwykle ważne jest coroczne przeprowadzanie testów, aby uniknąć takich warunków.

zdorov.online

Główne objawy choroby typu 1 i 2 obejmują:

  • suchość w ustach i ekstremalne pragnienie (szczególnie wieczorem);
  • zaburzenia snu (najczęściej spowodowane nocnymi wycieczkami do toalety);
  • częste oddawanie moczu;
  • zaburzenia widzenia;
  • zmniejszona wydajność.

A u niektórych pacjentów cukrzyca zaczyna się od ciężkiej kwasicy ketonowej, która objawia się:

  • wymioty, nudności, ból brzucha;
  • senność;
  • zamieszanie świadomości;
  • zapach acetonu z ust.

W takim przypadku dana osoba potrzebuje pilnej pomocy medycznej, ponieważ jej brak może prowadzić do silnego odwodnienia, a nawet śpiączki.

Ważne jest, aby pamiętać, że w przypadku tego rodzaju choroby naruszane są wszystkie istniejące formy metabolizmu: elektrolit, białko, enzymatycznie, immunologicznie, peptyd i woda.

Główne objawy obecności endokrynologicznej dolegliwości w ciele są następujące:

  • pragnienie;
  • suche błony śluzowe jamy ustnej;
  • zmęczenie;
  • ból głowy;
  • szybka utrata masy ciała z dobrym apetytem;
  • szybkie i obfite oddawanie moczu;
  • swędzenie;
  • nudności;
  • zaburzenia snu;
  • zaburzenia widzenia.

Objawy cukrzycy typu II niewiele różnią się od objawów typu I, ale są mniej wyraźne, w wyniku czego diagnoza cukrzycy może potrwać kilka lat od początku choroby:

  • Zwiększone pragnienie;
  • Częste oddawanie moczu;
  • Ciągły głód;
  • Suchość w ustach, swędząca skóra, czyraki;
  • Zmęczenie
  • Zaburzenia rytmu serca.

diagnostyka

W praktyce klinicznej wystarczające kryteria rozpoznania cukrzycy typu 1 to obecność typowych objawów hiperglikemii (wielomocz i polidypsja) i potwierdzonej laboratoryjnie hiperglikemii – glikemii na naczyniach włosowatych na czczo powyżej 7,0 mmol / l i / lub o każdej porze dnia ponad 11,1 mmol / l;

Podczas ustalania diagnozy lekarz postępuje zgodnie z następującym algorytmem.

  1. Wyklucz choroby objawiające się podobnymi objawami (pragnienie, wielomocz, utrata masy ciała): moczówka prosta, psychogenna polidypsja, nadczynność przytarczyc, przewlekła niewydolność nerek itp. Ten etap kończy się laboratoryjnym stwierdzeniem zespołu hiperglikemii.
  2. Nosologiczna postać cukrzycy jest określona. Przede wszystkim wyklucza się choroby zaliczane do grupy „Inne specyficzne typy cukrzycy”. I dopiero wtedy rozwiązano problem cukrzycy typu 1 lub cukrzycy typu 2. Oznaczanie poziomu peptydu C na czczo i po wysiłku. Ocenia się również poziom stężenia przeciwciał GAD we krwi.
Insumed -   Cukrzyca ciążowa - co mama powinna wiedzieć

Wiedząc o wielu powikłaniach tej choroby, pacjenci szukają pomocy u swojego lekarza. Po zbadaniu pacjenta endokrynolog, podejrzewając patologię niezależną od insuliny lub zależną od insuliny, kieruje go do analizy.

Obecnie istnieje wiele metod diagnozowania cukrzycy. Najprostszym i najszybszym jest badanie krwi z palca.

Rano ogrodzenie przeprowadza się na pusty żołądek. Na dzień przed analizą lekarze nie zalecają jedzenia dużej ilości słodyczy, ale odmawianie sobie jedzenia również nie jest tego warte.

Normalna wartość stężenia cukru u zdrowych osób wynosi od 3,9 do 5,5 mmol / l.

Choroba ma charakterystyczne objawy, ale to nie wystarczy, aby określić nasilenie i rodzaj cukrzycy. Diagnozę przeprowadza się przy użyciu następujących analiz:

  • oznaczanie ilości glukozy we krwi;
  • analiza hemoglobiny glikowanej;
  • analiza moczu w celu ustalenia ciał ketonowych;
  • oznaczanie poziomów insuliny.

Badania te pomagają uzyskać pełny obraz stanu zdrowia pacjenta, określić formę choroby i dalsze metody leczenia.

Aby zdiagnozować chorobę, musisz zdać badanie krwi „na cukier”. Jeśli podczas badania laboratoryjnego pustej próbki krwi stwierdzono, że poziom cukru jest wyższy niż 7,0 mmol / l (analiza jest przeprowadzana dwa razy w różnych dniach), to obecność cukrzycy nie jest wątpliwa.

Gdy poziom cukru w ​​takim badaniu krwi jest większy niż 5,6 mmol / l, ale mniejszy niż 7,0 mmol / l, wówczas zalecany jest test tolerancji glukozy, który wyjaśnia stan metabolizmu węglowodanów. Przeprowadza się to w następujący sposób: najpierw wykonuje się regularne badanie krwi na czczo (po ostatnim posiłku minie co najmniej 10 godzin), następnie pacjentowi podaje się 75 g glukozy, a po dwóch godzinach ponownie mierzy się poziom cukru we krwi.

Jeśli druga analiza wykazuje obecność cukru w ​​ilości większej niż 11,1 mmol / l, diagnoza zostaje potwierdzona. A wskaźniki w zakresie 7,8 – 11 mmol / l wskazują na naruszenie tolerancji na węglowodany.

Aby pacjent otrzymał prawidłowe leczenie, musi zostać zdiagnozowany na czas i postawić prawidłową diagnozę. Podstawą diagnozy jest przesłuchanie i badanie pacjenta. Ważną rolę w diagnostyce różnicowej odgrywają skargi pacjenta na zwiększone pragnienie i liczbę oddawanych moczu. Ponadto, aby potwierdzić diagnozę, lekarz przepisuje testy laboratoryjne:

  • badanie krwi;
  • analiza moczu;
  • test glukozy;
  • kardiogram (EKG);
  • diagnostyka ultrasonograficzna ciała.

Oprócz wyraźnego obrazu klinicznego należy zauważyć poziom cukru we krwi.

Jeśli wykryje się 6,4 mmol / L lub więcej niż 10,2 mmol / L w dwie godziny po teście tolerancji glukozy, można powiedzieć, że pacjent ma cukrzycę.

Z reguły jednak w moczu występuje podwyższona zawartość glukozy. Między innymi wysoki poziom glikozylowanej hemoglobiny może wskazywać na obecność hiperglikemii.

Aby zdiagnozować cukrzycę, pacjent wykonuje badanie krwi. Stężenie glukozy powinno wynosić (na czczo):

  1. Norma – 3,3-5,5 mmol / l, jeśli krew została pobrana z palca, i 6,0-7,0, jeśli z żyły;
  2. Stan przedcukrzycowy – 5,5-6,0 mmol / L;
  3. Cukrzyca – 6,1 i powyżej, jeśli krew została pobrana z palca. 7,0 i więcej, jeśli krew została pobrana z żyły.

Stężenie glukozy we krwi po posiłku gwałtownie wzrasta do 8,0–9,5 mmol / l, a czasem nawet wyższe, dlatego krew pobiera się do analizy tylko na pusty żołądek.

Za pomocą testu tolerancji glukozy: dwie godziny po doustnej dawce glukozy poziom w osoczu powinien wynosić

Aby zapobiec przekształceniu się cukrzycy w złożoną formę wymagającą ciągłego stosowania insuliny, musisz nauczyć się kontrolować tę chorobę. Przyczynia się do tego najnowszy lek Insumed, który pomaga pozbyć się cukrzycy „na poziomie komórkowym”: lek przywraca produkcję insuliny (która jest zaburzona w cukrzycy typu 2) i reguluje syntezę tego hormonu (co jest ważne w przypadku cukrzycy typu 1).

Cukrzyca Insumed - kapsułki normalizujące poziom cukru we krwi

Wszystkie składniki, które składają się na preparat, są wytwarzane na podstawie materiałów roślinnych przy użyciu techniki biosyntezy i są związane z ludzkim ciałem. Są dobrze wchłaniane przez komórki i tkanki, ponieważ są aminokwasami, które tworzą struktury komórkowe. Komponenty kapsułki Insumed znormalizować produkcję insuliny i regulować poziom cukru we krwi.

Szczegółowe informacje na temat tego leku są dostępne w czasopiśmie medycznym Obzoroff.info. Jeśli chcesz kupić Insumed ze zniżką, a następnie przejdź do oficjalna strona producenta.
Diabetus Polska